Voorbije zondag kregen we met de Omloop Markvallei in Herne-Galmaarden de langverwachte opener van de Beker van België voor Elite 2 en U23. Surfend op de golven van de mooie resultaten van de voorbije weken konden we een sterk team aan de start brengen: Niels De Rooze, Jens Vandenbogaerde, Mathias Vanoverberghe, Kenneth Caethoven, Gilles Borra, Sven Noels en onze kersverse West-Vlaamse kampioen Emiel Planckaert. De opdracht leek eenvoudig: resultaat rijden en op die manier meteen ook een rol spelen in het klassement. Maar met 172 starters voor een afstand van 160km over een glooiend parcours in het Pajottenland weet je vooral dat het koersverloop onvoorspelbaar wordt.
Zoals dit jaar wel vaker het geval is geweest was het ook nu lang wachten op afscheiding die naam waardig. Pas toen het eerste wedstrijduur werd gerond, slaagden drie renners erin om een echte ontsnapping tot stand te brengen. Mathias Vanoverberghe toonde andermaal zijn neus voor de juiste ontsnapping want hij was één van de motoren van dit drietal. In twee schuifjes kwamen nog een zestal renners aansluiten.
Ondanks de sterkte van de renners voorop en de controle in het peloton van de ploegen die een mannetje mee hadden, klom de voorsprong van de leiders nooit tot meer dan een veertigtal seconden. Toen de koplopers op 2 ronden van het einde werden gevat leek de wedstrijd op een massasprint af te stevenen. Met een aantal snelle mannen in het team zijn we ook daar niet kansloos. In de hectiek van de laatste ronden in een compacte peloton verloren we echter eerst Gilles Borra in een valpartij en kwam vervolgens ook Mathias in de laatste ronde nog in contact met het asfalt. Ploegleider Rik kon na een snelle fietswissel met eigen ogen zien dat het met de vorm van Mathias nog goed zat: die reed onverstoord terug naar het peloton waar hij meteen naar voor trok om de sprinters nog te kunnen bijstaan.
Het peloton zou finaal maar sprinten voor plek twee. Één renner kon zich met een ultieme uitval nog losmaken uit de groep: Milan Lanhove hield zijn inspanning vol en finishte luttele seconden voor het sprintende peloton. Onze renners konden jammergenoeg hun kansen in de sprint niet verdedigen toen ze collectief ingesloten raakten. Uiteindelijk werd Sven 21e, Niels 41e, Jens 53e, Mathias 86e, Kenneth 103e, en Emiel 107e. In het klassement staat Sven op de 19e plaats. In het ploegenklassement werden we 13e op 25 ploegen.
Ploegleider Rik Roose had gemengde gevoelens achteraf: “Het is geen geheim dat we met ambitie aan deze Beker van België deelnemen dus dan hoop je vooraf dat je na afloop van de eerste manche al meteen mee vooraan kan staan in de klassementen. Doorheen de wedstrijd hebben we ook geen enkel moment gehad waarin we er niet goed voor stonden: eerst hadden we met Mathias één van de juiste mannen mee in de ontsnapping en na de samensmelting hadden we met Niels, Jens en Sven ook drie mooie troeven in handen om in de sprint te kunnen scoren. In die sprint gaat de deur dan op een ongelukkige manier dicht waardoor de kans op een topnotering meteen ging vliegen. Dat is uiteraard onderdeel van de koers, net zoals valpartijen dat jammergenoeg zijn. Ik hoop alvast dat de renners die vielen goed herstellen. Komende zondag staat immers al de tweede manche van deze competitie gepland. Met de Grote Prijs Remo Frit in Verrebroek (deelgemeente van Beveren in Oost-Vlaanderen) krijgen we een razendsnelle wedstrijd in de polders van het Waasland waar de wind doorgaans een bepalende factor speelt. Maar ik ben er vast van overtuigd dat we er weer zullen staan!”
Afgelopen woensdag nam ons team deel aan de jaarlijkse profwedstrijd in Ruddervoorde. De organisatie van de 67e editie van de Sint-Elooisprijs had ook dit keer weer een mooi deelnemersveld aan de start gekregen voor een wedstrijd van ruim 166 kilometer. Onze renners werden geflankeerd door onder andere Edward Theuns, Stan Dewulf, Jens Keukeleire, Jelle Wallays en andere toppers.
Voor ons team kwamen Mathias Vanoverberghe, Kenneth Caethoven, Sven Noels, Lars Van Coppenolle, Maxime Farazijn, Koen Demuynck en belofte Luca De Jaeger aan de start.
Een mooie lentezon inspireerde de renners duidelijk: de snelheid lag vanaf het begin zeer hoog. Dit leidde al na een kilometer of 5 tot een val met een groot aantal renners. Kenneth, Koen en Luca waren bij de slachtoffers van en moesten meteen al achtervolgen. Gelukkig konden ze allen terug de aansluiting met het peloton maken.
In een race waar het tempo nooit echt zakte werd het peloton stelselmatig uitgedund. Uiteindelijk zou onder impuls van latere winnaar Edward Theuns een groep van een 30 tal renners wegrijden. Deze groep vond een goeie samenwerking en mocht zich opmaken om voor de overwinning te strijden. Edward Theuns kon nog eens tonen dat hij over een stel snelle benen beschikt en kaapte de zegebloemen weg voor de neus van de Franse sprinter Samuel Leroux. David Van Der Poel, broer van, vulde het podium aan.
Sven (43e), Mathias (53e) en Koen (83e) eindigden in het peloton tussen nog heel wat mooi volk (Jens Keukeleire, Eli Iserbyt…). Kenneth, Luca, Lars en Maxime hadden net als een 60-tal andere renners eerder de wedstrijd verlaten. Het was alvast een mooie en snelle (+46km/h gemiddeld) generale repetitie voor de eerste manche van de Beker van België die er zondag zit aan te komen.
Met 11 passages over Tiegemberg en de nabije Hellestraat (what’s in a name?) kregen de renners een parcours voor sterke beren voorgeschoteld. Het was niet onlogisch dat de namen van een aantal van onze speerpunten veelvuldig over de tongen gingen in de gesprekken op de zonovergoten terrassen bij de start- en aankomstzone.
De openingsronden stonden bol van vele aanvallen. Verschillende renners van onze ploeg staken de neus aan het venster maar nooit kwam er echt afscheiding. Die kwam er uiteindelijk wel toen Lars Van Coppenolle op de verraderlijk hellende aankomststrook een nieuw schot loste en met een kleine groep van het peloton wegreed. In verschillende schuifjes kwamen ook nog Emiel Planckaert, Mathias Vanoverberghe en Kenneth Caethoven vooraan aansluiten. De omvangrijke kopgroep van net geen 30 renners die ontstond reed snel een minuut voorsprong bijeen. Mede door de aanwezigheid van alle grote ploegen vooraan leek de winnaar toen al vooraan gezocht te moeten worden.
In de finale van de wedstrijd gooide Mathias Vanoverberghe 3 ronden voor het einde zijn troeven op tafel. Dat Mathias één van de mannen was om naar uit te kijken bleek niet enkel op het bord van de bookmakers maar was ook te merken aan de gretigheid waarop zijn wiel werd geviseerd. Zijn pogingen mislukten. Niet getreurd echter, schaduwfavoriet Emiel Planckaert slaagde er wel in om samen met belofte Michiel Nuytten van EFC – L&R – Van Mossel weg te rijden van de rest. Dit was de ideale situatie voor beide teams want als deze vlucht kon standhouden pakten beide renners de provinciale titel in hun eigen categorie. De twee aarzelden dus geen seconde om vol door te gaan en in de groep daarachter werd de vlucht door twee sterke blokken beschermd. De voorsprong liep snel op tot een geruststellende minuut. Mede door het afstopwerk slaagden een aantal renners er nog in om vanuit het peloton de oversteek te maken naar wat dan de eerste achtervolgende groep was geworden. Ook daarbij weer verschillende van onze renners (Jens, Ibe, Jaromir, Quinten, Ciske, Dylan).
Met al zekerheid over zijn provinciale titel streed Emiel nog om de dagzege in een mooi spurtduel richting Tiegem. Dat hij in die spurt nipt de duimen moest leggen kon de pret om de titel alvast niet bederven. Het ploegfeestje werd helemaal compleet toen Jens Vandenbogaerde – die 3 ronden eerder nog gevangen zat in het peloton – derde werd, net voor Mathias Vanoverberghe die na alweer een sterke wedstrijd op de meest ondankbare vierde plaats eindigde.
Ploegleider Rik Roose had in de aanloop naar het PK al het idee uitgesproken dat een snelle afscheiding van een renner of 30 ideaal zou zijn voor ons team. Zijn voorspelling werd bewaarheid in een wedstrijd waar ons team van start tot finish mee de debatten voerde en finaal met de oppergaai kon weglopen. Hij was dan ook een tevreden man: “We wisten dat we een aantal favorieten in onze rangen hadden maar op de dag zelf moet de puzzel nog altijd juist in elkaar vallen. Wat we hier vandaag gezien hebben is een echt team waar iedereen bereid is om voor de ander iets extra te doen. Als ploegleider ben ik dan ook niet alleen blij met de zege maar misschien nog wel meer met de manier waarop ze tot stand kwam.”
Naast Provinciaal Kampioen Ezc Emiel Planckaert (2de in de algemene uitslag), noteren we ook nog volgende uitslagen van onze renners in dit schitterende PK:
Jens Vandenbogaerde: 5de algemeen, 3de PK Ezc
Mathias Vanoverberghe: 6de algemeen, 4de PK Ezc
Jaromir Lannoo 22e algemeen
Dylan Botterberg 33e algemeen, 17de PK U23
Kenneth Caethoven 40e algemeen
Ciske Aneca 41e algemeen
Ibe Vandromme 47e algemeen
Lars Vancoppenolle 49e algemeen
Quinten Declercq 52e algemeen. 27e PK U23
Koen Verhelst 57e algemeen
Luca De Jaeger 63e algemeen. 32e PK U23
Aiko Muylle 69e algemeen, 37e PK U23
Andreas Deceuninck 81e algemeen, 43e PK U23
Thomas Vanassche 85e algemeen, 45e PK U23
Jaqomo Wittouck 91e algemeen, 50e PK U23
Maxime Farazijn 95e algemeen
Juan Alleman 103de algemeen
Zie foto’s voor meer foto’s.
PK Oost-Vlaanderen te Laarne voor EZC: – Niels De Rooze 23
PK Antwerpen te Onze Lieve vrouw Waver U23/Ezc:- Sven Noels 17de algemeen
